...

و بعد پرسیدند که آیا خاطرات عاشقانه ویت کنگ ها برایم جالب هستند؟ و من گفتم حتما ، البته.واینست یکی از آن خاطرات.یک گشتی سومین تیپ نیروی دریایی این دفتر را در "کانگ تری" پیدا کرده است.واین بار دفترچه متعلق به یک سرباز گمنام نیست.دفترچه دارای یک نام و یک نام فامیل است:له وان مین.متولد ۱۹۴۲ در کانگ بین،حدود دوهفته است که مرده.چقد راین آمریکائی ها زود دست بکار می شوند و چقد فعالند.

چیزی که هنوز از آن سر در نیاورده ام،کندن چند ورقه از دفترچه است.آیا به خاطر اصلاحات ! است و یا از روی سادگی آن را کنده اند؟ شاید هم بخاطر دور اندیشییان باشد:ولی کدام دور انیشی؟ با گلوی بغض کرده خاطرات "له وان مین" را ترجمه کردم.

در بیرون صدای همیشگی توپ ها شنیده می شود و حرف های امروز صبح فرانسوا را به یاد می آورم:"وقتی جنگ را بشناسیم،گریستن کار آسانی نخواهد بود"

ولی من بخود اجازه گریستن می دهم:"در این کره سه میلیار مرد زندگی می کند و من برای هر یک از آنها می گریم." برای هریک از آنها؟ با او موافق نیستم.باید کسانی را که برایشان گریه می کنیم انتخاب کنیم:سه میلیارد خیلی زیاد است. و از هنگامی که این اوراق را بدست آورده ام برای لاری کمتر گریه می کنم، همچنین برای جانی که با ویتامین هایش و تجهیزات کاملش و توجهات عالیه اش به اینجا آمده است.

(بدلیل اینکه نمی خواهم طولانی شود...خطاب ها را می نویسم...و قسمت هایی که برایم تامل برانگیزند...)

دوستان خوبم میتوانید برای لذت بیشتر بردن از این قسمت حتما کتاب را بخوانید...

از له وان مین بیشتر خوشم می آید

تویت لان! ای موجود پرستیدنی من!...

...برایت می نویسم ولی نامه ها را برایت نمی فرستم و در دفتر خاطراتم حفظشان می کنم.

...امروز شخصی به اردوگاه سیاسی آمد و بازوی مرا فشرد و گفت:"شجاع باش له وان مین پدر و مادرت مردند".

...اینجا در جنوب همیشه زمستان است.ملت ما زیر پاهای دشمن زندگی می کنند.

...تویت لان...گنج من! دلم می خواست یک شعر ماه اوت برای بیستمین سال تولدت می سرودم.

...این عشق به من نیروی یک کوه را در برابر طوفان می دهد.

...می دانم که تو به بخشش معتقدی،ولی بخشیدن چنین چیزی چطور امکان دارد؟من فقط به یک چیز می توانم فکر کنم:نابود کردن آمریکائی ها.

...می دانی الان در اردوگاهی در جنگل هستیم.سرد است.باران می بارد.و من کاملا خیس شده ام و می لرزم.ولی اگر نمی جنگیدم آیا شایست نام مرد بودم؟

...تویت لان،زندگی جنگو مشکل است.مخصوصا زندگی یک جنگوی وفادار به زن.

...میدانی شب هایی برایم پیش آمده که میتوانستم به لبخندی و یا دعوتی پاسخ مثبت دهم.ولی بعد فورا از خودم پرسیده ام"آیا این یک خیانت نخواهد بود؟"و بعد فورا به خود جواب داده ام"بله،یک خیانت خواهد بود"

...تویت لان من احمقم یک شعر هم برای تو گفته ام.

...

راه انقلاب طولانی و خسته کننده است.

ولی ای دختر شمال پیروزی بالاخره فرا می رسد

و ما کشورمان را آزاد خواهیم کرد...

همه چیز تمام می شود توبت لان...قسم می خورم

و قایق ها دوباره بر آب ها خواهند لغزید

...تویت لان،باور نمی کنم.حقیقت ندارد تویت لان.آنها خبر دادند که تو مرده ای تویت لان...در یک بمباران

...تویت لان،تویت لان،تویت لان، تویت لان.من در رویا هستم تویت لان.تو مرده ای تویت لان.و وقتی من هم بمیرم آنوقت در دنیایی دیگر اگر  وجود داشته باشد تو را خواهم دید.

...

دیگر همه چیز برایم بی تفاوت است تویت لان.آنها از من خواسته اند که برای گشت بروم،من هم خواهم رفت تا بمیرم.

پ.ن

تکان دهنده است،از این جهت که حقیقت است و زمانی در جایی از این کره خاکی اتفاق افتاده! و ماهم در همین کشور چیزی شبیه این را تجربه کرده ایم...این کتاب را بالاخره بعد از چندین سال خواندم!

نام کتاب:زندگی جنگ و دیگر هیچ(برنده جایزه بانکارلا ۱۹۷۰)

نویسنده :اوریانا فالاچی

ترجمه:لیلی گلستان

انتشارات امیر کبیر